کتاب مقدس به ایمانداران دستور میدهد که تعمید بیابند. در هیچ جای کتاب مقدس نمیخوانیم که تعمید امری دل بخواهی یا اختیاری باشد. هر کس که عیسی را به عنوان خداوند خود پذیرفته و از گناهان خود توبه کرده است، باید تعمید بگیرد. دلیل تعمید این است که تغییر و تحول و توبهای را که در زندگیمان پدید آمده است از این طریق به طور سمبولیک نشان میدهیم، و این واقعیت را اعلام مینماییم که در آینده با مسیح برخواهیم خاست.
تعمید، نمادی مرئی از ایمان است، اما اغلب با خود نجات اشتباه گرفته میشود. خیلی مهم است توجه داشته باشیم که تعمید نمیگیریم تا چیزی اتفاق بیفتد، بلکه تعمید میگیریم چون چیزی اتفاق افتاده است. مردم تعمید نمیگیرند تا ایماندار شوند، بلکه تعمید میگیرند چون ایماندار هستند. نجاتِ شخص به داشتن تعمید بستگی ندارد، اما تعمید باید در پیِ نجات عملی شود. در اعمال رسولان میخوانیم که کرنلیوس پس از آنکه از روحالقدس پر شد تعمید گرفت، که آشکارا نشان میدهد او نخست نجات پیدا کرده بود و بعد تعمید گرفت.
